Τεύχος Έκτο - Μερικές δυσκολοχώνευτες αλήθειες

Το πα­ρα­κά­τω κεί­με­νο εί­ναι α­να­δη­μο­σί­ευ­ση μί­ας προ­κή­ρυ­ξης που μοι­ρά­στη­κε στο Η­ρά­κλειο α­πό την ο­μά­δα του Τραί­νου στην ο­ποί­α α­νή­κα­με τό­τε. Η ε­πο­χή εί­ναι Α­πρί­λης του 2002, πε­ρί­ο­δος έ­ξαρ­σης (για μια α­κό­μη φο­ρά) του «πα­λαι­στι­νια­κού». Τό­τε εί­χα­με βρε­θεί πε­ρι­κυ­κλω­μέ­νοι α­πό την φι­λαν­θρω­πι­κή α­ρι­στε­ρά («έ­να ευ­ρώ για τα παι­διά της πα­λαι­στί­νης»… αν εί­ναι δυ­να­τόν!!!) και την η­λι­θιό­τη­τα του αναρ­χι­κού χώ­ρου. Μά­λι­στα, α­ναρ­χι­κοί έ­φτα­σαν στο ση­μεί­ο να σκί­ζουν τις προ­κη­ρύ­ξεις που τους δί­να­με… Και αυ­τά να εί­ναι τα λι­γό­τε­ρα α­πό ό­σα α­ντι­μετω­πί­σα­με μοι­ρά­ζο­ντας αυ­τή την προ­κή­ρυ­ξη.
Το α­να­δη­μο­σιεύ­ου­με για δύ­ο λό­γους. Πρώ­τον διό­τι πα­ρα­μένει ε­πί­και­ρο, πα­ρό­λη την μι­κρή χω­ρο­χρο­νι­κή δια­φο­ρά, και δεύ­τε­ρον διό­τι για ε­μάς α­πο­τε­λεί την α­παρ­χή του ξε­κα­θα­ρί­σμα­τος μας με τρι­το­κο­σμι­κές, φι­λοφο­ντα­με­ντα­λι­στι­κές και α­ντι­μπε­ρια­λι­στι­κές α­πό­ψεις.

Τις τε­λευταί­ες ε­βδο­μά­δες η δυ­τι­κή κοι­νω­νί­α α­να­κά­λυ­ψε ξα­νά την μέ­ση Α­να­το­λή. Έ­τσι συμ­βαί­νει συ­νή­θως. Πρέ­πει οι ο­θό­νες των τη­λε­ο­ρά­σε­ων να πλημ­μυ­ρί­σουν α­πό θά­να­το, για να α­ντι­λη­φθεί ο μέ­σος υ­πή­κο­ος ό­τι κά­τι συμ­βαί­νει. Ό­μως τί­πο­τα και­νο­φα­νές δεν υ­πάρ­χει σε αυ­τή την γω­νιά του κό­σμου. Α­πλώς ο ισ­ρα­η­λι­νός στρα­τός που ε­δώ και 53 χρό­νια σκο­τώ­νει πα­λαι­στι­νί­ους στο ό­νο­μα της α­σφά­λειας του κρά­τους του, διε­ξά­γει τους τε­λευ­ταί­ους μή­νες μια πιο ε­κτε­τα­μέ­νη ε­πι­χεί­ρη­ση, φι­λο­δο­ξώ­ντας να εκ­βιά­σει μια τε­λι­κή λύ­ση του με­σα­να­το­λι­κού προ­βλή­μα­τος. Για να κα­τα­νο­ή­σου­με τι α­κρι­βώς συμ­βαί­νει στην μέ­ση Α­να­το­λή, πρέ­πει να έ­χου­με υ­πό­ψη μας με­ρι­κά ση­μα­ντι­κά πράγ­μα­τα.
Στην πα­λαι­στί­νη διε­ξά­γε­ται έ­νας τα­ξι­κός πό­λε­μος, που πα­ρά τις ποιο­τι­κές του δια­φο­ρές δεν δια­φέ­ρει στην ου­σί­α του με ό­τι συμ­βαί­νει σε άλ­λες γω­νιές του κό­σμου. Έ­τσι, α­πό την μια εί­ναι το ισ­ρα­η­λι­νό κε­φά­λαιο και α­πό την άλ­λη, μια μα­ζι­κή πα­λαι­στι­νια­κή ερ­γα­σί­α που στε­λε­χώ­νει την κα­πι­τα­λι­στι­κή μη­χα­νή του ισ­ρα­η­λι­νού κρά­τους και μια ισ­ρα­η­λι­νή ερ­γα­τι­κή δύ­να­μη που εί­τε α­πο­τε­λεί ε­φε­δρεί­α στις πο­λε­μι­κές ε­πι­χει­ρή­σεις του Ισ­ρα­ήλ, εί­τε βα­σι­κό πα­ρά­γο­ντα στή­ρι­ξης του κό­στους αυ­τών των ε­πι­χει­ρή­σε­ων. Τα βασι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του τα­ξι­κού αυ­τού πο­λέ­μου συ­νί­στα­νται σή­με­ρα στα εξής: το πρώ­το εί­ναι η βαρ­βα­ρό­τη­τα του χα­ρα­κτή­ρα του και το δεύ­τε­ρο η συ­γκά­λυ­ψη της τα­ξι­κής του φύ­σης πί­σω α­πό ε­θνι­κο­θρη­σκευ­τι­κούς προσ­διο­ρι­σμούς.
Ο τα­ξι­κός αυ­τός πό­λε­μος δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στις ε­πι­χει­ρή­σεις του ισ­ρα­η­λι­νού στρα­τού αλ­λά ε­πε­κτεί­νε­ται σε κά­θε πτυ­χή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των πα­λαι­στι­νί­ων κα­τα­πιε­σμέ­νων: στο χα­μη­λό κό­στος της ερ­γα­τι­κής τους δύ­να­μης· στις πο­λε­ο­δο­μι­κές ε­πεμ­βά­σεις μέ­σα και γύ­ρω α­πό τα «αυ­τό­νο­μα» πα­λαι­στι­νια­κά ε­δά­φη, με κα­τα­σκευές δρό­μων και τει­χών που α­πο­κλεί­ουν τις πα­λαι­στι­νια­κές κοι­νό­τη­τες και ε­νο­ποιούν τις α­ντί­στοι­χες ισ­ρα­η­λι­νές· στους κα­θη­με­ρι­νούς ε­λέγ­χους που υ­φί­στα­νται οι πα­λαι­στί­νιοι ερ­γα­ζό­με­νοι στο ισ­ρα­η­λι­νό κρά­τος (α­κό­μα και τα παι­διά που πά­νε στο σχο­λεί­ο), στα φυ­λά­κια που βρί­σκο­νται στις ζώ­νες με­τά­βα­σης α­πό τα «αυ­τό­νο­μα» πα­λαι­στι­νια­κά ε­δά­φη στα ε­δά­φη του Ισ­ρα­ήλ· στην φτώ­χεια και στην α­θλιό­τη­τα της ζω­ής στους κα­ταυ­λι­σμούς των πα­λαι­στι­νί­ων προ­σφύ­γων.
Στα σα­φή τα­ξι­κά και ρι­ζο­σπα­στι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, που εί­χε α­πο­κτή­σει ο α­γώ­νας των πα­λαι­στι­νί­ων, κυ­ρί­ως κα­τά την δε­κα­ε­τί­α του ’70, και τα ο­ποί­α χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά δεν μπο­ρού­σαν πα­ρά να εί­ναι προ­ϊ­όν των κοι­νω­νι­κών συν­θη­κών εντός των ο­ποί­ων διε­ξα­γό­ταν αυ­τός ο πό­λε­μος, οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις και α­πό τις δυο πλευ­ρές έ­παι­ξαν έ­να α­κό­μα χαρ­τί, α­κρι­βώς για να ε­μπο­δί­σουν την πε­ραι­τέ­ρω ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση και ε­πέ­κτα­ση αυ­τού του α­γώ­να. Το χαρ­τί του έ­θνους και της θρη­σκεί­ας.
Οι δια­χω­ρι­σμοί ε­βραί­οι-ά­ρα­βες/μου­σουλ­μά­νοι, ει­σή­χθη­σαν και καλ­λιερ­γή­θη­καν συ­στη­μα­τι­κά α­πό τις άρ­χου­σες τά­ξεις και των δύ­ο πλευ­ρών. Βέ­βαια, υ­πάρ­χουν κά­ποιες ση­μα­ντι­κές δια­φο­ρές. Ο σιω­νι­σμός -ο ε­βρα­ϊ­κός ε­θνι­κι­σμός- κα­τόρ­θω­σε εκ του μη­δε­νός να δη­μιουρ­γή­σει έ­να κρά­τος «ι­στο­ρι­κά δι­καιω­μέ­νο» α­πό την μνή­μη του ο­λο­καυ­τώ­μα­τος. Η ι­δε­ο­λο­γι­κή χρή­ση αυ­τής της μνή­μης κα­τά­φε­ρε να δη­μιουρ­γή­σει μια συν­θή­κη α­νο­χής για τα ε­γκλή­μα­τα του ισ­ρα­η­λι­νού κρά­τους.
Α­πό την άλ­λη η πα­λαι­στι­νια­κή άρ­χου­σα τά­ξη, εί­τε παί­ζο­ντας το χαρ­τί του ε­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κού α­γώ­να (Αλ Φα­τάχ), εί­τε της θρη­σκευ­τι­κής δια­φο­ράς (Τζι­χά­ντ, Χα­μάς), κα­τά­φε­ρε να α­πο­προ­σα­να­το­λί­σει το πα­λαι­στι­νια­κό κί­νη­μα α­πό τις τα­ξι­κές του α­να­φο­ρές με στό­χο την δη­μιουρ­γί­α ε­νός κρά­τους, ε­ντός του ο­ποί­ου θα μπο­ρού­σε να εκ­με­ταλ­λευ­τεί έ­να τμή­μα της πα­λαι­στι­νια­κής ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης.
Στην ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρί­α, ό­πως δια­μορ­φώ­θη­κε με­τά την 11/9, οι ε­πι­θέ­σεις αυ­το­κτο­νί­ας των πα­λαι­στί­νιων έ­δω­σαν το πρό­σχη­μα στο ισ­ρα­η­λι­νό κρά­τος να ε­ντεί­νει τον τα­ξι­κό πό­λε­μο στο ό­νο­μα της α­ντι­τρο­μο­κρα­τι­κής εκ­στρα­τεί­ας. Και α­πο­τε­λεί πρό­σχη­μα, ε­πει­δή η πραγ­μα­τι­κή αι­τί­α των στρα­τιω­τι­κών ε­πι­χει­ρή­σε­ων εί­ναι η ύ­φε­ση της ισ­ρα­η­λι­νής οι­κο­νο­μί­ας ως συ­νέ­πεια τό­σο της πα­γκό­σμιας κρί­σης του ΄97, ό­σο και της δεύ­τε­ρης ι­ντι­φά­ντα. Α­πό την άλ­λη, οι ε­πι­θέ­σεις αυ­το­κτο­νί­ας δεν συ­νι­στούν κα­τά κα­νέ­να τρό­πο τρο­μο­κρα­τί­α, ε­πει­δή οι πρά­ξεις αντί­στα­σης δεν μπο­ρούν να συ­νι­στούν τρο­μο­κρα­τί­α· τρο­μο­κρατί­α μπο­ρούν να α­σκή­σουν μό­νο κρα­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί ή ορ­γα­νω­μέ­νες ε­ξου­σί­ες. Ω­στό­σο, η συν­θή­κη αυ­τή δεν το­πο­θε­τεί στο α­πυ­ρό­βλη­το τέ­τοιες ε­νέρ­γειες. Δυ­στυ­χώς, τί­πο­τα α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό δεν α­πο­πνέ­ει μια τέ­τοια στά­ση, ε­φό­σον οι άν­θρω­ποι που την υ­ιο­θε­τούν λει­τουρ­γούν με βά­ση την αρ­χή της συλ­λο­γι­κής ευ­θύ­νης (των ισ­ρα­η­λι­νών), στο ό­νο­μα του Αλ­λάχ ή/και της ί­δρυ­σης ε­νός πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους. Σε αυ­τό α­κρι­βώς το ση­μεί­ο, δια­φαί­νε­ται και το που μπο­ρεί να φτά­σει η λο­γι­κή των ε­θνι­κο­θρη­σκευ­τι­κών δια­φο­ρών που γί­νο­νται α­πο­δε­κτές και α­πό τις δύ­ο πλευ­ρές.
Το πρό­ταγ­μα για έ­να α­νε­ξάρ­τη­το πα­λαι­στι­νια­κό κρά­τος πί­σω α­πό το ο­ποί­ο συ­ντάσ­σο­νται η πα­λαι­στι­νια­κή άρ­χου­σα τά­ξη, ο Μπους, ο α­ρα­βι­κός ε­θνι­κι­σμός, το ελ­λη­νι­κό κρά­τος και η ελ­λη­νι­κή α­ρι­στε­ρά και α­κρο­α­ρι­στε­ρά (έ­στω και αν δια­φω­νούν με­τα­ξύ τους στα εν­δε­χό­με­να γε­ω­γρα­φι­κά του ό­ρια), στό­χο έ­χει να θά­ψει κά­θε κοι­νω­νι­κό α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό ό­ρα­μα των κα­τα­πιε­σμέ­νων πα­λαι­στί­νιων και ισ­ρα­η­λι­νών και να διαιω­νί­σει το κα­θε­στώς που έ­χει ε­πι­βλη­θεί στην πε­ριο­χή.
Και η δι­κή μας θέ­ση;
Να κα­τα­δεί­ξου­με την α­θλιό­τη­τα ό­σων υ­πε­ρα­σπί­ζο­νται έ­να παλαι­στι­νια­κό κρά­τος.
Να ε­πι­τε­θού­με πρώ­τα και κύ­ρια στο δι­κό μας κρά­τος και στα δι­κά μας α­φε­ντικά.
Με τους πα­λαι­στί­νιους ε­ξε­γερ­μέ­νους, με τους ε­βραί­ους κα­τα­πιε­σμέ­νους που κα­τε­βαί­νουν στους δρό­μους των ισ­ρα­η­λι­νών πό­λε­ων κό­ντρα στα ι­δε­ο­λο­γή­μα­τα της ισ­ρα­η­λι­νής κοι­νω­νί­ας, για μια α­πε­λευ­θε­ρω­μέ­νη πα­λαι­στί­νη α­πό στρα­τούς, α­φε­ντι­κά, κρά­τη, μέ­σα σ’ έ­να κα­θο­λι­κά α­πε­λευ­θε­ρω­μέ­νο κό­σμο. Η μό­νη λύ­ση που δεν θα έ­χει σαν α­πο­τέ­λε­σμα νέ­ους πο­τα­μούς αί­μα­τος, εκ­με­τάλ­λευ­σης, βί­ας και αλ­λο­τρί­ω­σης.
ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΓΗ

4 comments:

ArisMUC said...

Σε καλή κατεύθυνση, αλλά προσσεγγίζοντας μια στείρα ορθοδοξη μαρξιστική ανάλυση το αρθρο.

Ήτοι, πως εξηγείται π.χ. η μανία της Χαμάς κατά γυναικών και ομοφυλοφίλων στην περιοχή που ήλεγχε/ελέγχει (Γάζα strip);

Μιλούμε ουσιαστικά για μια περίπτωση που δεν ερμηνεύεται από την στενή μαρξιστική ανάλυση, όπως και τα "τρένα που κατά προτεραιότητα μεταφέρουν Εβραίους στα KZ, σε πείσμα κάθε στρατηγικής που θα απαιτούσε να μεταφέρουν πολεμεφόδια και στρατιώτες".

βα.αλ. said...

Το στείρα το συζητάω, αλλά το ορθόδοξη; Με τίποτα.

Δεν ξέρω στα αλήθεια αν μπορώ να εξηγήσω αυτή τη μανία της Χαμάς, πιθανά όπως εξηγούνται και οι άναρθρες κραυγές των δικών μας παπάδων σαν ζήτημα εξουσίας και διαχείρισης του σώματος σαν παραγωγός-δημιουργός-χρήστης υλικών-άυλων-επιθυμιών-απολαύσεων.

Anonymous said...

κατ' αρχάς συμφωνώ με την τοποθέτηση σου σε αρκετά σημεία.
θα ήθελα απλώς να σου εκφράσω την απορία μου που αναφέρεται στο κατά πόσο πιστεύεις ότι στέκει η άποψη ότι ο παλαιστίνιος λαός είναι θύμα των εξωτερικών δυνάμεων που προσπαθούν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή?
ότι δηλαδή το Ιράν στηρίζει τους παλαιστίνιους διαθέτοντας τους όπλα για να προωθούν έμπρακτα τα συμφέροντα τους κ τρόφιμα για να επιβιώνουν, αποπλανώντας τους με θρησκευτικά προσχήματα.. κ σε αντιστοιχία η σχέση Αμερικής- Ισραήλ.

Anonymous said...

Καταρχήν μιλάμε για μια προκήρυξη, όχι για ανάλυση. Ανάλυση επί του Παλαιστινιακού, υπήρχε στο τεύχος του περιοδικού Το Τραίνο, ένθετο στο οποίο ήταν η προκήρυξη.
Κατά δεύτερο: δεν πιστεύω/ πιστεύουμε γενικά σε "λαούς- θύματα".
Οι εκμεταλλευόμενοι/ καταπιεζόμενοι είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους, είτε μας αρέσουν, είτε όχι.
Και τελευταίο: σε όποιον αναρωτιέται αν είναι ουτοπικά όλα αυτά που λέμε σε σχέση με το Παλαιστινιακό, θα τον παρότρυνα να κάτσει να ψάξει λίγο παραπάνω το τι ακριβώς γινόταν σ'αυτη την γωνιά του πλανήτη στην διάρκεια της πρώτης ιντιφάντα, ή ακόμα και σήμερα.

Hobo